Doktor nauk biologicznych, psycholog ze specjalizacją w zakresie neuropsychologii, adiunkt w Instytucie Neuronauki Poznawczej i Behawioralnej Wydziału Psychologii Uniwersytetu SWPS. Przez lata pracowała także w Pracowni Psychofizjologii w Instytucie Biologii Doświadczalnej PAN w Warszawie, gdzie za długoletnią służbę otrzymała Srebrny Medal nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Obecnie prowadzi zajęcia na studiach magisterskich i podyplomowych z zakresu neuropsychologii klinicznej i neuronauki. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnienia powstawania reakcji mimicznych, mózgowej organizacji procesów emocjonalnych, w tym roli dynamiki oraz poziomu empatii w percepcji ekspresji emocjonalnych.

W tym obszarze prowadzi badania z wykorzystaniem funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) jak i elektromiografii powierzchniowej mięśni twarzy (EMG). Jest autorką kilkudziesięciu artykułów zarówno z zakresu neuronauki społecznej, jak i psychologii m.in. PLOS One, Frontiers in Psychology, Frontiers in Behavioral Neuroscience i inne.

Interesuje się także neurobiologicznym podłożem rozwoju człowieka, mechanizmami plastyczności mózgowej i tej tematyce także poświęca swoje publikacje Jest autorką wielu wystąpień konferencyjnych i popularnonaukowych. W zeszłym roku organizowała Tydzień Mózgu w Warszawie. W ubiegłym roku otrzymała nagroda Dziekana Wydział Psychologii Uniwersytetu SWPS za wysoką jakość prowadzonych zajęć dydaktycznych oraz znaczącą efektywności pracy naukowej.

Kim dla mózgu jest rodzic i wychowawca

Najnowsze osiągnięcia w badaniach nad mózgiem pomogły nam o wiele lepiej zrozumieć sposób, w jaki mózg, będący najbardziej niedojrzałym organem w czasie narodzin, nadal rośnie i rozwija się po porodzie. Chociaż przez lata uważano, że dalszy wzrost mózgu jest głównie uwarunkowany genetycznie, obecnie naukowcy twierdzą, że rozwój ten w dużym stopniu zależy on doświadczeń dziecka. Badania ostatnich lat, także te prowadzone z wykorzystaniem technik obrazowania funkcji i struktury mózgu wskazują, że aktywność poznawcza, a także aktywność fizyczna odgrywa istotną rolę w procesie rozwoju dzieci. Wykazano, że dzieci aktywne fizycznie lepiej się koncentrują, mają lepszą percepcję, są bardziej kreatywne i uzyskują lepsze wyniki w szkole w porównaniu ze swoimi nieaktywnymi fizycznie rówieśnikami. Co istotne, aktywność ta wydaje się mieć szczególne znaczenie w przypadku nastolatków. Mózg nastolatka, który nie jest ani mózgiem dużego dziecka, ani mózgiem osoby dorosłej charakteryzuje wyjątkowa zmienność.

Jest to bowiem okres intensywnego tworzenia połączeń neuronalnych, w którym obserwujemy brak synchronizacji w dojrzewaniu układu limbicznego zawiadującego emocjami, a korą przedczołową odpowiedzialną za zachowania społeczne, kontrolę impulsów. Ten brak synchronizacji sprawia, że nastolatki przejawiają ryzykowane i nie rzadko agresywne zachowania. Co więcej, w tym czasie są wyjątkowo podatne na uzależnienie od alkoholu, jak i substancji psychoaktywnych. Zapewnienie dziecku optymalnych warunków środowiskowych, w tym aktywności poznawczej, ale także aktywności fizycznej oraz satysfakcjonującego kontaktu z rodzicem stwarza wyjątkowe możliwości rozwoju zdolności poznawczych i adaptacyjnych. Zrozumienie umysłu dziecka i nastolatka może pomóc opiekunom w zrozumieniu ich potrzeb, a jednocześnie wspierać młodych ludzi w realizacji ich celów.